کلينت ايستوود که در دهه های شصت و هفتاد به عنوان بازيگر درعرصه سينما به شهرت رسيد، بعدتر با فيلم اسکاری "نابخشوده"- وسترنی که بيش از ارزش هايش ستايش شد- به عنوان کارگردان هم شهرت بسزايی برای خود دست و پا کرد ؛ تا به امروز که فيلم آخرش، "پرچم های پدران ما" يکی از اميدهای جايزه اسکار امسال است.
پرچم های پدران ما بازگشتی است به جنگ جهانی دوم؛ حمله نيروهای آمريکايی به جزيره ايوو جيما و تصرف اين جزيره که کشته و مجروح های زيادی برجا گذاشت. فيلم حکايت چند سرباز را بازگو می کند که در ميان آتش و خون، پرچم آمريکا را بر فراز اين جزيره به اهتزاز درمی آورند.
اما فيلم از ميانه اش از جنگ فارغ می شود و به جهان پس از جنگ می پردازد: روايت احوال چند جوانی که به قهرمان جنگ تبديل شده اند ولی خود می دانند که نشانی از قهرمانی در آنها نيست.
رويکرد تازه کلينت ايستوود به سينمای جنگ، وفاداری غريبی است به سنت ها و قواعد ژانر و تأسی کاملی است از نمونه های موفق در اين سال ها؛ از فيلم ستايش شده اسپيلبرگ، نجات سرباز رايان، که الهام بخش اصلی فيلم ايستوود است، حتی در صحنه پردازی و قاب بندی (که البته فيلم حضور اسپيلبرگ را هم به عنوان تهيه کننده با خود يدک می کشد) تا کوشش برای دست يازيدن به شاعرانگی فيلم ترنس ماليک، خط قرمز باريک و البته ستايش و ادای دين مطلق به مادر معنوی هر دو فيلم ، شاهکار ساموئل فولر: آن يک سرخ بزرگ.

حتما این فیلم رو ببینید